„Wielka Świątynia” II

Schody prowadzące na górny temenos
Schody prowadzące na górny temenos

Z temenosu dolnego na górny prowadziły monumentalne schody położone obok wschodniej i zachodniej eksedry. Obecnie te położone po wschodniej stronie zablokowane są przez zwalone kolumny głównego budynku kompleksu. Schody zachodnie, z których możemy skorzystać, prowadzą nas na niewielki dziedziniec przed „świątynią”, flankowaną od strony wschodniej i zachodniej trzyipółmetrowej szerokości pasażami.

Przeprowadzone dotychczas badania pozwoliły archeologom na wyróżnienie aż czternastu faz rozbudowy „Wielkiej Świątyni”.

Kompleks "Wielkiej Świątyni"
Kompleks „Wielkiej Świątyni”

Faza 0 obejmuje okres poprzedzający budowę „świątyni”. Następnie, w początkach I wieku p.n.e. (faza I), przygotowano teren pod budowę kompleksu oraz wykonano podziemny system hydrotechniczny. Faza II, datowana na ok. połowę I wieku p.n.e., to czas, kiedy powstały główne założenia kompleksu wraz z centralnym budynkiem.

Korytarz biegnący między zewnętrzną ścianą a zabudowaną kolumnadą pierwszej "świątyni"
Korytarz biegnący między zewnętrzną ścianą a zabudowaną kolumnadą pierwszej „świątyni”

Ta najwcześniejsza „świątynia” o wymiarach 18,36 × 30 m wzniesiona została w formie distylosu in antis, tzn. konstrukcji z dwiema kolumnami w fasadzie, stojącymi pomiędzy antami. Na przedłużeniu ant ustawionych było po osiem kolumn, a w tylnej części stało ich sześć – wszystkie zwieńczone były wspaniałymi korynckimi kapitelami w typie nabatejskim. Bardzo ciekawie wyglądały tylne podpory narożne o przekroju przypominającym serce, które składały się z prostokątnego filaru z dostawionymi do niego dwoma półkolumnami. Całość otoczona była zewnętrznymi ścianami, w których znajdowało się dziewięć wejść, po trzy z każdej strony. Pomiędzy ścianami a kolumnadą znajdowały się wąskie korytarze.

Zewnętrzna ściana "świątyni"
Zewnętrzna ściana „świątyni”

Niestety nie wiemy jak wyglądało wnętrze budynku w tym czasie, a to ze względu na całkowitą jego przebudowę w okresie późniejszym. Zarówno kolumny jak i ściany budowli pokryte były tynkiem i dekorowane w sposób przypominający freski pompejańskie stylu I i II.

"Wielka Świątynia". Widok z dolnego temenosu
„Wielka Świątynia”. Widok z dolnego temenosu

Pierwsza rozbudowa „świątyni” nastąpiła w fazie IV datowanej na przełom er. Wiązana jest ona z działalnością budowlaną króla Aretasa IV. Dobudowano wtedy od strony wejścia rodzaj przedsionka (pronaosu) poprzedzonego fasadą w typie tetrastylosu in antis (cztery kolumny pomiędzy antami), wybrukowano również pasaże wschodni i zachodni.

Zwalone kolumny "świątyni" z czasów Aretasa IV
Zwalone kolumny „świątyni” z czasów Aretasa IV

Po rozbudowie „świątynia” miała wymiary 35,5 × 42,5 m, a kolumny (o średnicy 1,5 m) w fasadzie wznosiły się na wysokość 15 m. Nie wiemy, czy budowla była przykryta dachem, choć raczej wydaje się to mało prawdopodobne.

Widok z przedsionka w stronę zachodniego portyku
Widok z przedsionka „świątyni” w stronę zachodniego portyku

Oprócz samej „świątyni” rozbudowano także cały kompleks: wzniesiono potężny budynek propylejów z centralnym przejściem, prowadzącym na dolny temenos, który pokryto heksagonalnymi płytami, a także zabudowano go z dwóch stron bocznymi potrójnymi portykami. Wtedy również powstały obie eksedry oraz zabudowania w tylnej części kompleksu (kwartał mieszkalny, tzw. pomieszczenie barokowe i wielka cysterna).

Wschodni portyk zakończony eksedrą
Wschodni portyk zakończony eksedrą
Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s