Al-Habis

Już od czasów J. L. Burckhardta Al-Habis nazywane jest petrejskim akropolem. Nie ze względu na pełnioną funkcję (jak słynny Akropol ateński), ale ze względu na dominującą pozycję nad centrum miasta.

Ścieżka (po prawej) prowadząca zboczem Al-Habis. W głębi widoczne muzeum i restauracja
Ścieżka (po prawej) prowadząca zboczem Al-Habis. W głębi widoczne muzeum i restauracja

Spacer wokół Al-Habis zaczynamy przy „skalnym” muzeum. Idąc stąd ścieżką wykutą w północnym zboczu akropolu i podziwiając po prawej stronie widoki ponad Wadi Siyyagh, będącej dalszym fragmentem Wadi Musa, dojdziemy wkrótce do wykutego w skale dziedzińca – widocznego po prawej stronie – nazwanego przez jednego z badaczy (A. B. W. Kennedy) „ogrodowym”.

Dziedziniec "ogrodowy"
Dziedziniec „ogrodowy”

Powyżej jego zachodniej ściany oraz wykutego tu grobowca typu proto-Hegra znajduje się niewielka wyżyna kultowa, określana jako Wyżyna Al-Habis. Wyżyna ta, mimo stosunkowo niewielkich wymiarów – 3,7 × 4,9 m – posiada wszystkie typowe elementy jak ołtarz, ławy z trzech stron (triclinium) i zbiornik na wodę wykorzystywaną w trakcie obrzędów.

Wyżyna Al-Habis
Wyżyna Al-Habis

Za wyżyną, patrząc dalej w stronę zachodnią, dostrzec możemy „wycięte” pionowe skały. Jest to tzw. kamieniołom w Wadi Siyyagh, skąd pozyskiwano bloki skalne do budowy wielu budynków w centrum Petry.

Kamieniołom w Wadi Siyyagh
Kamieniołom w Wadi Siyyagh

Naprzeciw Wyżyny Al-Habis, patrząc w stronę wschodnią, znajduje się wąska skalna ścieżka, którą możemy dostać się na szczyt akropolu. Jest ona jednak bardzo wąska i ostatnio prawie nieuczęszczana. Dlatego lepiej jest kontynuować spacer dalej, w stronę południowego stoku Al-Habis, gdzie znajduje się wygodna ścieżka na szczyt.

Grobowiec w typie rzymskiej świątyni
Grobowiec w typie rzymskiej świątyni

Po prawej stronie (patrząc w kierunku szczytu) zwróćmy uwagę na wspaniale zachowany przykład grobowca fasadowego w typie rzymskiej świątyni. Mimo obecności klasycznych elementów wyjątkowa jest jego prosta, wręcz surowa forma. Trójkątny przyczółek podtrzymywany jest tu przez filary złożone z pilastrów i ćwierćkolumn, zakończone tradycyjnymi nabatejskimi kapitelami. Proste obramowanie wejścia tworzą pilastry podtrzymujące podwójne belkowanie, na którym niegdyś spoczywał trójkątny przyczółek (dziś już prawie niewidoczny). Na podstawie stylistycznych analogii grobowiec ten można datować na drugą połowę I wieku n.e.

Wejście na szczyt Al-Habis
Wejście na szczyt Al-Habis

Wędrując dalej wokół akropolu dochodzimy wkrótce do jego południowego stoku, gdzie, jak zaznaczono powyżej, znajduje się wygodne, choć strome, podejście na szczyt. Jedynym, co zachowało się do naszych czasów na wierzchołku Al-Habis, są pozostałości niewielkiego Fortu Krzyżowców wybudowanego ok. roku 1116 i opuszczonego ok. roku 1188. Stanowił on element systemu kontroli nad strategicznymi szlakami przebiegającymi przez Petrę, w powiązaniu z fortecą-matką wybudowaną na szczycie Al-Wu’eira.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s